نقش سیستم‌های ERP در تولید و ارتباط آن

پیش از ظهور سیستم‌های ERP مدرن، فرایندهای تولیدکنندگان کوچک و متوسط به‌واسطه مجموعه‌ای از ماشین‌آلات و پلتفرم‌های نرم‌افزاری انجام می‌شد.

 

 

فناوری کامپیوتر وجود داشت، اما اغلب بخش‌های مدیریتی برای حوزه تحت نظارت خود از آن استفاده می‌کردند. در نتیجه، داده‌ها یکپارچگی نداشتند و عناصر این سیستم‌ها نمی‌توانستند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. برای این منظور، لازم است تا هرگونه تبادل اطلاعات میان بخش تولید و مالی و همچنین خرید با انبار تفسیر شده و به زبان بخش دریافت‌کننده تجزیه و تحلیل شود. با وجود این‌که فناوری در مقایسه با دهه‌های پیشین رشد چشمگیری داشته، اما هنوز با ایده‌آل‌ها فاصله زیادی دارد.

موثرترین راه تکامل مستمر با استفاده از داده‌ها و فناوری، ظهور سیستم‌های ERP بود. سیستم برنامه‌ریزی منابع سازمان (ERP) با هدف هماهنگ کردن جریان داده‌ها و ایجاد یکپارچگی میان بخش‌های مختلف سازمان در کلیه حوزه‌های عملیاتی به وجود آمده و توسعه یافت. این سیستم‌ها موجب یکپارچه‌سازی داده و ایجاد یک پایگاه داده مشترک برای استفاده کلیه زیرسیستم‌های لازم جهت تصمیم‌گیری در همه زمینه‌ها، شدند.

با تکامل و ارتقاء سیستم‌های ERP، در حال حاضر این سیستم‌ها به بخش جدایی‌ناپذیر تولید تبدیل شده‌اند و این امر موجب افزایش بیشتر در بهره‌وری تولید و نیز کل عملیات کسب‌وکار شده است. این سیستم‌ها به‌عنوان داده‌های اصلی و سیستم‌های تحلیلی برای کل سازمان محسوب می‌شوند. اما همان‌گونه که روزگاری ERP فناوری جدیدی بود، ورود انقلاب صنعتی چهارم (Industry 4.0) به تولید نیز موجب ایجاد تغییرات اساسی شد.

 
 

انقلاب صنعتی چهارم (Industry 4.0)

Industry 4.0 انقلاب صنعتی چهارم نیز نامیده می‌شود. در این جنبش، دستگاه‌های متصل به IoT (اینترنت اشیا) اغلب همراه با نرم‌افزار تجزیه و تحلیل فروخته شده و به خدمت گرفته می‌شوند که از هوش مصنوعی (AI) و یادگیری ماشینی بهره می‌برند که با تجهیزات تولیدی تکمیل شده و یا به تجهیزات جدیدی تبدیل می‌شوند. با حرکت شرکت‌ها برای دریافت و تحلیل داده‌های بیشتر، این حرکت به سمت کارخانه هوشمند و یکپارچه بر کل عملیات تولید تاثیرگذار خواهد بود.

  1. تولید: استفاده از فناوری اینترنت اشیا این امکان را فراهم می‌آورد که همه تجهیزات کارخانه تحت نظارت یک پایگاه داده پویا به یکدیگر متصل شوند. تصمیم‌گیری برای اغلب فرایندها می‌تواند خودکارسازی شده و تجزیه و تحلیل‌ها بسیار سریع‌تر از نیروی انسانی انجام شوند. این موارد شامل عملکرد ماشین‌آلات، برنامه‌ریزی، کارکنان و کار در جریان می‌شود.
  2. نگهداری: از جمله دستاوردهایاینترنت اشیا و Industry 4.0، ایجاد برنامه‌های نگهداری پیش‌بینانه است. نگهداری پیش‌بینانه از مرزهای نگهداری بازدارنده فراتر می‌رود و نه تنها مشکلات را می‌یابد، بلکه با برنامه‌ریزی برای رفع عیب و تعمیر، مدیریت قطعات یدکی ورودی و پیشنهاد برای تعمیر، از بروز نقص فنی بزرگ‌تر و ضربه به پروسه تولید جلوگیری می‌کند. برخی تعمیرات حتی بدون دخالت اپراتور یا تکنسین، به‌صورت خودکار انجام می‌شوند. شرکت‌هایی که با استقرار اینترنت اشیا، از نگهداری پیش‌بینانه استفاده کرده‌اند، شاهد ۲۰درصد کاهش هزینه نگهداری و مدت زمان توقف کارخانه به دلیل تعمیرات بوده‌اند.
  3. زنجیره تامین: اینترنت اشیا با مدیریت حمل مواد خام، سفارش خودکار نگهداری قطعات یا مدیریت دقیق‌تر موجودی، تحلیل‌هایی را در اختیار زنجیره تامین قرار می‌دهد. شرکت‌هایی که اینترنت اشیا را به‌خدمت گرفته‌اند، می‌توانند با استفاده از داده‌های مشابه جمع‌آوری‌شده از تجهیزات تولیدی، نوعی “digital JIT” را به کار ببرند تا ردیابی، مسیر و مواد مصرفی دقیق‌تر، کارآمدتر و مقرون‌به‌صرفه‌تری داشته باشند.

انقلاب صنعتی چهارم برای صنعت تولید نتایج عظیمی درپی داشته است. پیش‌بینی می‌شود که تا سال ۲۰۲۰، بیش از ۳۰ میلیارد دستگاه در جهان به اینترنت متصل باشند و تقریبا ۷۰ درصد از آنها درون برنامه‌های کاربردی کسب‌وکارها مورد استفاده قرار گیرند.

ERP و IoT دوست یا دشمن؟!

با نگاهی سطحی به مساله می‌توان چنین تصور کرد که Industry 4.0 جایگزین سیستم‌های ERP خواهد شد، زیرا طبق عرف همواره فناوری‌های قدیمی جای خود را به فناوری‌های جدید می‌دهند. اما نگاهی دقیق‌تر نشان خواهد داد که نقاط مشترکی حاکی از پتانسیل همکاری قوی میان این دو هستند. در حقیقت، به نظر می‌رسد انقلاب صنعتی چهارم با ارث‌بری از قابلیت‌های سیستم‌های ERP و با توجه به این‌که در حال حاضر اغلب سیستم‌های ERP در حال اتصال به دستگاه‌ها از طریق اینترنت اشیا می‌باشند، به افزایش تعداد دستگاه‌های متصل در بین شرکت‌های تولیدی خواهد پرداخت.

دلایل متعددی وجود دارد که حاکی از امکان همکاری این دو در برابر تقابل آنها با یکدیگر است:

بایدها

طی چند سال گذشته، شاهد افزایش تعداد سیستم‌های ERP مناسب برای تولیدکنندگان بوده‌ایم. بسیاری از ارائه‌دهندگان این راهکارهای جدید طیفی از خدمات و نرم‌افزارها مانند سیستم ابری و مدیریت داده، سفارشی‌سازی، بروزرسانی مداوم و … را ارائه کرده‌اند. استقرار این سیستم‌ها چابکی بیشتری را به ارمغان می‌آورد و برای تولیدکنندگان کوچک تا متوسطی مناسب است که ممکن است منابع لازم برای تهیه سیستم از ارائه‌دهندگان بزرگ‌تر و پرهزینه‌تر را در اختیار نداشته باشند.

شرکت‌های تولیدی که درپی بهره بردن از رقابت طبیعی میان ERP و Industry 4.0 هستند، انتخاب سیستم ERP با «بایدهایی» همراه است:

افزایش تعداد سیستم‌های ERP چابک‌تر، Industry 4.0 فرصتی را برای پیشرفت سریع‌تر به‌وجود می‌آورد. سیستم‌های ERP با اجرای فرایندهای کسب‌وکار در یک پایگاه داده واحد، موجب افزایش بهره‌‌وری می‌شوند. همچنین، موجب بهبود گزارش‌گیری و افزایش چابکی سازمان در همه فرایندها می‌شوند. از دیگر مزایای این سیستم‌ها می‌توان به تصمیم‌گیری سریع‌تر با درک بهتر اطلاعاتی که در اخیارشان قرار می‌گیرد، اشاره کرد؛ ضمن اینکه درک مسایل مربوط به IT را برای مدیران آسان‌تر می‌کنند.

انقلاب صنعتی چهارم با صنعت ERP سازگاری طبیعی دارد، زیرا از یک طرف از مزایای این عناصر در زیرساخت‌های سازمان در جهت کاهش زمان استقرار، آموزش و مصرف داده‌های معیار بین واحدها در جهت کاهش زمان برنامه‌ریزی اولیه مورد نیاز بهره می‌برد و از طرف دیگر، با تقویت قابلیت‌های عملکرد متقابل موجود در سیستم‌های ERP، درجات بالاتری از خودکارسازی، تصمیم‌گیری مستقل و یادگیری ماشینی مستقیم و متمرکز را برای تقویت قابلیت‌های هسته سیستم‌های ERP و در نتیجه کارایی موثرتر آن‌ها را به ارمغان می‌آورد. اگر قرار است Industry 4.0 «شاهراه» اطلاعاتی بعدی باشد، سیستم‌های ERP پیشگامانی خواهند بود که با هموار کردن مسیر، زیرساخت‌های لازم برای ساخت این شاهراه را فراهم می‌آورند.

منبع: manufacturing-software-blog

{{ message_need_to_login }}
{{language.message_not_empty}}
{{count_of_comments}} 
{{massage_and_class_chat.message}}
{{massage_and_class_tariff.message}}